Mijn spellen van 2017 (deel 1)

Het afgelopen jaar was voor het eerst in jaren dat mijn spellencollectie weer flink toenam in omvang. Het was het jaar dat Magic doodbloedde en dat D&D net zo snel weer verdween als het gekomen was; het jaar dat ik mijn lievelingsspel van een paar jaar geleden verkocht en er mijn nieuwe nummer 1 voor terug kreeg; en het jaar dat ik ging samenwonen en mijn vader een mooie spellenkast voor me maakte.

img_1976

Niet alle spellen zal ik hier even uitgebreid vermelden. Ik heb al eerder mijn spellencollectie onder de loep genomen; klik op de naam en je wordt naar het desbetreffende blog gestuurd (alleen nog even doorscrollen). De spellen die er sindsdien bij zijn gekomen zal ik hier uitgebreider beschrijven.

Nadat ik verhuisd was vond ik het tijd geworden om mijn spellenverzameling nieuw leven in te blazen. Ik had immers een nieuwe, nog veel te lege spellenkast! Daarnaast had ik een indexering van mijn collectie gemaakt op BoardGameGeek, en was ondertussen al even driftig aan het rondklikken geweest op die site.

Ik verkocht Arkham Horror – het spel kwam te weinig op tafel met mijn vrienden, en eigenlijk was het ook verouderd voor wat het deed. We hebben er ontzettend veel plezier aan beleefd, maar uiteindelijk bestond het spel uit te veel onderdelen (letterlijk en figuurlijk) en was de diepgang zijn ondergang. Het spel had sfeer zonder samenhang, en nadat de nieuwigheid eraf was kon het spel de lange opzet-tijd en speelduur niet meer verantwoorden.

02

Wat me bij Scythe brengt – het spel dat ik kocht van het geld dat het ter adoptie afgestane Arkham Horror opbracht. (Naast enkele uitbreidingen ‘verbeterde’ ik het spel met allerlei hulpmiddelen via BoardGameGeek – het was echt míjn spel geworden.) In Scythe ben je bezig met het opbouwen van een rijk in een gebroken wereld. Je verzamelt grondstoffen terwijl je met je tegenstanders in een Koude Oorlog verwikkeld bent – val je überhaupt iemand aan en zo ja, hoe hard? Alle spelmechanismen zijn bovendien gegoten in een wereld die tot de verbeelding spreekt omdat hij aanvoelt als iets dat zomaar werkelijkheid had kunnen zijn.

Niets dan lof van mij over Scythe – het is misschien een spoiler, maar dit was mijn spel van 2017. Ik kan nog véél meer schrijven over Scythe – geen zorgen, dat ga ik ook zéker doen.

03

Smash Up kocht ik als vervanger voor King of Tokyo, dat ik verkocht omdat een vriend King of New York had en die King of Tokyo had verstoten. Helaas ben ik er nog niet van overtuigd dat a) Smash Up beter is dan King of Tokyo, en b) dat King of New York daadwerkelijk beter is dan King of Tokyo. Less is immers more, soms.

04a

Inmiddels was ik ook actief geworden op bordspellenforum Bordspelmania, alwaar ik er een gewoonte van maakte om de tweedehands aanbiedingen door te struinen – ik zocht spellen op waarvan de naam er interessant uit zag en als het spel me aansprak, ondernam ik actie. Soms. De eerste keer dat ik dat deed, kocht ik CIA vs. KGB: Koude Oorlog en Asante. Het zijn vrij korte kaartspelletjes die niet veel tijd kosten, snel op tafel liggen, en ook snel uitgelegd zijn. Asante heb ik nog niet gespeeld, maar als ik eerlijk ben lees ik ook gemengde reacties op dit spel. Het spel over de Koude Oorlog heb ik nog maar één keer gespeeld, maar vond ik heerlijk: het is een combinatie van blackjack en bluffen, zonder dat het te zwaar is. Deze hoop ik snel weer eens te spelen.

06. Cuba reisspellen

… en toen gingen we op vakantie en zou ik wel ‘een spelletje uitzoeken’. Nou, dat werden er dus drie. Ik wilde meer samen met mijn vriendin spelen, maar om nou meteen met zware kneiters als Dead of Winter te beginnen? Bovendien gingen we op reis naar Cuba, en was formaat een reeële overweging. Ik had een lijstje gemaakt en nam uiteindelijk drie spellen mee. De eerste was Regenwormen, een snel en vlot push-your-luck dobbelspelletje. Die was met z’n tweeën niet heel bijzonder, ik denk ook dat het leuker is met meer spelers. De tweede was Sushi Go; een drafting game waar je sushi-gerechten verzameld. Die vond ik dan weer wat minder, waarschijnlijk ook omdat we maar met z’n tweeën waren.

07. IMG_2414

De derde ligt tot op heden nog steeds ongespeeld in de kast en dat is Het Verboden Eiland. Omdat ik al sinds ik op jonge leeftijd het bordspel van In de Ban van de Ring leuk een fascinatie voor coöperatieve spellen heb, leek me dit een goede instapper om mijn vriendin bekend te maken met het genre. Maar die kennismaking moet dus nog plaatsvinden, haha. In Cuba zelf kocht ik nog Domino, wat hét volksspel van dit land is. We hebben het een paar keer gespeeld; het speelt wel aardig, maar ik denk dat floreert als je het twee tegen twee speelt, zoals de Cubanen dat doen. Mooi om te zien hoe dit ook overdag op een tafeltje op de stoep gespeeld wordt – ik vind het altijd fascinerend om mensen spellen te zien spelen die ik (nog) niet (goed) ken.

Dit was het eerste deel! In het tweede (en laatste) deel lees je over het Spellenspektakel, vakantiespelletjes, tuinieren, en gaan we van Cuba helemaal naar Japan.

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s